10 dingen die we nooit meer vergeten van Pukkelpop 2026

In dit artikel:

Pukkelpop 2026, dat vier dagen lang plaatsvond in Kiewit, wordt vooral herinnerd om de ontspannen sfeer, sterke optredens en opvallend enthousiaste publiek. Hoewel het festival snel uitverkocht was, voelde het terrein dankzij de acht podia zelden overvol aan. Zelfs bij het hoofdpodium bleef het doorgaans mogelijk om dicht bij de artiesten te staan.

Een van de meest besproken momenten ontstond tijdens Zara Larssons optreden. Toen haar dansers haar tijdens ‘Midnight Sun’ optilden, begon het publiek die beweging massaal na te doen. Festivalgangers tilden elkaar op in wat al snel de ‘dolfijnenpose’ werd genoemd. Larsson kreeg de slappe lach, waardoor het nummer tijdelijk stilviel. De beelden verspreidden zich kort daarna wereldwijd.

Het hoofdpodium kreeg dit jaar lof voor een gedurfde en relevante programmering, met onder meer sombr, Florence + The Machine en Turnstile. Ook de hiphop was sterk vertegenwoordigd. Tyler, the Creator sloot het festival af met een charismatische show, terwijl ook Earl Sweatshirt, MIKE, JPEGMAFIA en Denzel Curry het genre breed en prominent op de affiche hielden.

Food Wood groeide uit tot een tweede grote trekpleister. Bezoekers konden er kiezen uit uiteenlopende gerechten, van bánh mì en porchetta tot vegan, glutenvrije, halal- en Belgische opties. De nieuwe ‘Langste Tafel’ bracht festivalgangers bovendien samen aan gedeelde tafels.

Pukkelpop viel verder op door de vele verrassingsoptredens. Pommelien Thijs verscheen twee keer, onder meer bij The Atomic Orchestra, waar ook Zwangere Guy, Dressed Like Boys, The Haunted Youth en Camille Yembe opdoken. Andere gasten waren Douwe Bob, Mathieu Terryn, Mula en Kaat van Straalen, die drie keer onverwacht op het podium verscheen.

De vernieuwde Boiler werd het centrum van de danceprogrammering, met house, techno en drum-’n-bass, een uitgebreidere indeling, ledschermen en lasers. Ook buiten de muziek was er veel te beleven: van skateacts en een balkan-rave tot nachtelijke animaties van meer dan twintig kunstenaars.

Ten slotte viel de assertiviteit van vrouwelijke festivalgangers op. Aangemoedigd door frontvrouwen van onder meer Wet Leg, Sprints en Amyl & the Sniffers doken veel vrouwen de moshpit in en eisten ze nadrukkelijk hun plek op. Het publiek zelf bleek uiteindelijk de grootste troef: jong en energiek, met voortdurend dansende festivalgangers, circle pits en menselijke piramides. Die sfeer maakte indruk op meerdere artiesten, die graag naar Kiewit willen terugkeren.