10 dingen die we onthouden van Le Guess Who? 2026

In dit artikel:

Le Guess Who? 2026 liet volgens deze terugblik vooral zien hoe sterk het festival is in het samenbrengen van uiteenlopende muziek, bijzondere locaties en experimentele vormen. Tegelijk waren er enkele duidelijke minpunten, zoals een slecht afgestelde geluidsinstallatie en een tegenvallend optreden van Scientist.

Gastcurator Aja Monet zette de toon met een veelzijdig programma waarin onder meer Palestijnse poëzie van Mohammed el-Kurd, Soedanese pop, experimentele jazzfunk, Ghanese folk en de sax van Shabaka Hutchings samenkwamen. Ook haar eigen optreden, met poëzie, bas en drums, maakte indruk. De verstaanbaarheid was echter problematisch: bezoekers vooraan in de Grote Zaal konden haar stem nauwelijks horen. De recensent roept geluidsmensen daarom op meer aandacht te besteden aan het publiek op de eerste rijen.

Enkele van de meest memorabele momenten waren kleinschalige, intieme performances. Georgia Anne Muldrow verkende in Cloud 9 al zingend de mogelijkheden van analoge synthesizers, terwijl Cody Chesnutt in dezelfde setting schetsmatig aan oude en nieuwe nummers werkte. Ook de bijna verduisterde presentatie van opnames van een nieuw project bood bezoekers een uitzonderlijke ervaring buiten de gebruikelijke podiumconventies.

A.R. Kane bleek bovendien een verrassend sterke live-ervaring. Ondanks twijfels over de bezetting — oprichter Rudy Tambala was het enige oorspronkelijke lid en trad alleen op met een klarinettist — zong hij zijn bekende nummers alsnog zelf. Met zijn eigenzinnige stijl kreeg hij het publiek in het Ekkodak uiteindelijk volop aan het dansen, vooral tijdens cultsong ‘A Love from Outer Space’.

Minder geslaagd was het optreden van dubproducer Scientist tijdens het 24 Hour Dub Event. Hij zou zijn album ‘Scientist Rids the World of the Evil Curse of the Vampires’ integraal uitvoeren, maar speelde volgens de recensent nauwelijks materiaal van die plaat en liet de kenmerkende horrorsamples grotendeels achterwege. In plaats daarvan draaide hij andere reggae- en dubklassiekers, tot grote teleurstelling van het publiek.

Het evenement als geheel kreeg juist veel lof. Vanaf zaterdagmiddag verkenden dj’s gedurende ongeveer 24 uur uiteenlopende kanten van dub, van historisch tot hypermodern. Mad Professor voorzag een Oegandese houten xylofoon van effecten, The Bug zorgde voor twee keiharde intermezzo’s en de afsluiting bestond uit Nyabinghi-muziek en een solo-optreden van dubpoëet Mutabaruka. Dankzij het sterke soundsystem, het enthousiaste publiek en de opvallend vele vrouwelijke dj’s groeide het uit tot een van de hoogtepunten van het festival.

Ook een acht uur durende ambientperformance van KMRU en een wisselend collectief in Cloud 9 werkte onverwacht goed. Zonder timetable, aankondigingen of veel communicatie wisselden de muzikanten elkaar af met laptops, piano, drums en stem. Het resultaat was volgens de recensent een organisch, levend kunstwerk.

Het slotconcert van Dirty Three was ambivalenter. Warren Ellis bracht veel baldadigheid en lawaai mee, wat aanvankelijk botste met de meer open en verbindende sfeer van het festival. De band bouwde het optreden ongebruikelijk op: na een luidruchtige start werd de muziek geleidelijk rustiger. ‘Sea Above, Sky Below’ vormde uiteindelijk alsnog een passende elegie voor het festivalweekend, al vond de recensent dat een deel van de provocatie niet op het podium had hoeven plaatsvinden.

Verder signaleert de terugblik dat Le Guess Who? de laatste jaren minder grote actuele indieacts programmeert dan vroeger. Dat lijkt een bewuste keuze om ruimte te bieden aan artiesten die elders moeilijk aan bod komen, maar de recensent zou graag opnieuw een combinatie zien van invloedrijke acts van het moment en meer avontuurlijke ontdekkingen.

Daar staat tegenover dat het festival veel waar voor zijn geld biedt, met optredens zoals dat van flamencoartiest Yerai Cortés die elders aanzienlijk duurder zouden zijn. Vanaf 2027 komen er bovendien extra mogelijkheden voor mensen die het festivalticket financieel moeilijk kunnen dragen. De organisatie heeft na een publieksbevraging ook bevestigd dat het festival in 2027 vier dagen blijft duren. Dat wordt toegejuicht: bezoekers hebben tijd nodig om in het brede programma te komen, maar groeien tegen zondag vaak uit tot een warm, nieuwsgierig en enthousiast publiek. Vier dagen blijken daardoor niet alleen welkom, maar essentieel voor de volledige festivalervaring.