EuroHistorie (1976-1986) - Douze points pour la Belgique!
In dit artikel:
Het artikel blikt terug op het Eurovisiedecennium waarin het festival ingrijpende gebeurtenissen en verrassende deelnemers kende — en waarin België voor het eerst kon juichen. Het hoogtepunt voor België was de overwinning van de toen slechts 13‑jarige Sandra Kim met J’aime la vie in 1986. Die triomf kwam na jarenlang magere resultaten: Micha Mara eindigde in 1979 laatste en ook Linda Lepomme scoorde kort voor Sandra slecht. Experimentele inzendingen zoals Telex (1980) en het controversiële Pas de Deux (1983) trokken wel aandacht, maar leverden geen succes op; Pas de Deux veroorzaakte zelfs hevige tegenreacties tijdens de nationale voorronde.
Sandra Kims zege is ook historisch omdat ze, door de latere invoering van een minimumleeftijd van 16 jaar in 1990, voor altijd de jongste winnende artiest van het Songfestival blijft. Eerder had België al een bijna-succes gehad: Jean Vallée behaalde een tweede plaats in 1978, een finale waarin de Jordaanse televisie de uitzending tijdelijk staakte toen Israël op winst leek te staan — een emblematisch voorbeeld van hoe het festival soms politiek geladen kon zijn.
Het decennium bracht ook veranderingen in de wedstrijdopzet: het huidige puntensysteem (1–12) dateert uit 1975, maar pas vanaf 1980 werden de punten in oplopende volgorde bekendgemaakt, waardoor de spanning tijdens de puntentoekenning flink toenam. Diezelfde periode zag verkenningen buiten het traditionele Europese blad: Marokko debuteerde in 1980 dankzij haar lidmaatschap van de European Broadcasting Area en de EBU. Samira Bensaïd vertegenwoordigde het land met Bitakat Hob, maar kreeg slechts zeven punten (allemaal uit Italië) en Marokko koos daarna niet meer deel te nemen. Israël, dat in 1978 en 1979 had gewonnen, kon de editie na winst niet zelf organiseren door financiële problemen en een clash met een nationale herdenkingsdag — het enige geval waarin een winnende omroep zijn titel niet verdedigde.
Voorbereidingen tot uitbreiding naar Afrika leverden meer vergeefse pogingen op: Tunesië stond in 1977 op de startlijst maar trok zich kort voor het festival terug; motieven werden nooit officieel bevestigd, al speelde de controverse rond Israël mogelijk een rol. Tegelijkertijd ontstonden er nieuwe Songfestivalklassiekers: Johnny Logan bezorgde Ierland met What’s Another Year een belangrijke zege, Linda Martin scoorde hoog in 1984, en Duitsland kende sterke resultaten met meerdere tweede plaatsen voordat Nicole in 1982 met Ein bißchen Frieden won. Ook ver buiten Europa werd het festival zichtbaar: Australië kreeg in 1983 voor het eerst een tv‑uitzending van het Eurovisiegebeuren, een voorbode van latere betrokkenheid van Down Under.