Parel op de poster: Lambrini Girls op Paaspop 2026

In dit artikel:

Lambrini Girls, het Brightonse queerpunkduo bestaande uit Phoebe Lunny (gitaar en leadzang) en Selin Macieira-Boşgelmez (bas en backing vocals), staat deze paasvakantie op Paaspop 2026. Ondanks een vrij mager platenlijstje — één EP (You’re Welcome, 2023) en één album (Who Let The Dogs Out, 2025) — hebben ze zich in korte tijd opgewerkt naar grote festivalweides zoals Best Kept Secret en Rock Werchter. Dit maakt ze tot een opvallende act om tussen de grotere namen niet over te slaan.

Live zijn Lambrini Girls oerenergiek en onvoorspelbaar. Lunny komt vaak het publiek in tijdens de set, speelt crowdsurfend gitaar, klimt op pilaren of springt van balkons, terwijl Macieira-Boşgelmez de ritmesectie strak houdt. Die theatrale wildheid gaat gepaard met een bewuste podiumpraktijk: Lunny nodigt bij elke show ‘queer legends’ uit het publiek uit om in een gemaakte cirkel individueel te dansen en toegejuicht te worden. Zo transformeert de moshpit in een veilige, vierende ruimte voor queer bezoekers.

Muzikaal en tekstueel blijven de twee scherp politiek. Hun debuutsingle van 2022 liet meteen horen dat hun punk vooral een maatschappijkritisch instrument is—korte, hard geslagen nummers die seksisme, homofobie en ongelijkheid aan de kaak stellen. Tracks als ‘God’s Country’, ‘Boys In The Band’, ‘Company Culture’ en ‘No Homo’ combineren boze, cynische strofes met aanstekelijke riffs, waardoor ze zowel inhoudelijk als sonisch blijven hangen.

Een van hun publieksfavorieten is het slotnummer van het album, ‘Cuntology 101’. Het nummer heeft een luchtigere, feestelijke sfeer maar blijft feministischer inhoud promoten: zelfzorg, autonomie en het terugpakken van een ooit beledigend woord als een krachtterm. Die reclaiming sluit aan bij bredere queer- en popcultuurtrends waarin negatieve labels worden omgedraaid tot identiteits- en empowermentbegrippen — denk aan hoe ‘queer’ of recentelijk ‘brat’ werden hergebruikt.

Kortom: Lambrini Girls bieden op Paaspop 2026 een korte, heftige ervaring vol punkenergie, politieke teksten en inclusieve podiummomenten. Wie van festivals houdt maar ook nieuwsgierig is naar acts die meer doen dan entertainen — en die het podium gebruiken om gemeenschappen zichtbaar te maken — zou zeker even die moshpit in moeten duiken.