Rewire 2026 verrast, verbluft en verontrust
In dit artikel:
Rewire 2026 in Den Haag vierde zijn vijftiende editie, maar niet als luchtig jubileum: het festival weerspiegelde een sombere wereldtijdgeest en gaf artiesten alle vrijheid om die zwaarte muzikaal en inhoudelijk te verwerken. Zowel talks als concerten legden nadruk op conflict, onrecht en herinnering, en lieten een wisselwerking zien tussen politiek engagement en experimentele podiumkunst.
Vrijdagnamiddag hield Kode9 geen gewone muzikale lezing maar een droge uiteenzetting over sonische oorlogsvoering; hij prees ook het onderzoekswerk van Earshot, dat via geluidsopnames misdaden in conflictgebieden onderzoekt. Dat thema kreeg een vervolg toen Lawrence Abu Hamdan het podium gebruikte als introductie voor Supersilent, wier set werd geïnspireerd op de laatste frames van vernielde camera’s. Het slotbeeld — muzikanten die in stilte van het toneel verdwijnen terwijl klanken nazinderen — vat de zwaarte en bedachtzaamheid van het festival goed samen.
Veel optredens gingen expliciet over onrecht en trauma: rapduo Armand Hammer confronteerde het raciale geweld in de VS; Nazar verwerkte de Angolese burgeroorlog in harde kuduro en dubstep; Moor Mother bracht messcherpe frustraties die soms verloren gingen in het geraas van metalband Sumac; en Blixa Bargeld zong troostrijke herdenkingsmuziek. Artiesten op Rewire zochten vaker uitdaging dan vermaak — Oneohtrix Point Never speelde fragmentarische, melancholische stukken zonder klassieke opbouw, terwijl Freeka Tet met kinderlijke visuals de nostalgische kant van zijn samples benadrukte.
Kim Gordon, 72, trad op met haar nieuwe album Play Me en leverde een directe kritiek op de muziekindustrie en maatschappelijke aftakeling; haar performance was aanvankelijk afgewisseld met aflezende passages, maar groeide uit tot momenten die het publiek als nieuw werk omarmde. Aan de experimentele rand stonden Aaron Dilloway, die met eenvoudige objecten en lichaam angstaanjagende soundscapes schiep, en The Bug, wiens sound zo scherp werd doorgesneden dat de zware dubritmes bijna verloren gingen tot vocaliste Dis Fig het nog even opstuwde. De Asian Dope Boys kregen een uitzonderlijke ruimte voor een bijna acht uur durende performance vol onverwachte wendingen.
Op dansvloeren en in DJ-sets bleek Rewire ook een plek voor collectieve uitbarsting: een duoset van Kode9 en Deena Abdelwahed combineerde Arabische deep cuts met Britse bass en Chicago footwork; JASSS en Batu leverden idem dito hoge spanningsbogen. Tegelijkertijd bood het festival ruimte voor tedere, speelse momenten: Juana Molina toverde met een beperkt instrumentarium wonderlijke loops en vertelde ontwapenend: “Ik kan eigenlijk geen enkel instrument echt bespelen, maar ik haal overal iets leuks uit.” Colleen voerde voor het eerst haar nieuwe album live uit op een analoge Moog Matriarch en liet zichtbaar de technische worsteling toe als onderdeel van de performance.
Een intiem hoogtepunt was het hartverwarmende optreden van Elizabeth Copeland met haar dementerende echtgenoot Glenn, waarin Copeland stelde: “To be joyful in these times is an act of rebellion.” Die zin vatte een van de festivalboodschappen samen: tussen verwarring en ontroering bood Rewire ruimte voor zowel politieke confrontatie als onverzettelijke vreugde. De vijftiende editie bevestigde het festival als platform voor risico, reflectie en muzikale innovatie — een verjaardag met ernst, maar ook met hoopvolle momenten.