Tame Impala bewijst het allemaal te kunnen in de Ziggo Dome
In dit artikel:
Tame Impala — het studiohoofdproject van Australiër Kevin Parker — maakte maandagavond in de Ziggo Dome indruk met een audiovisuele show uit de tournee rond het nieuwe album Deadbeat. De Amsterdamse concertavond trok bijna een uitverkochte zaal; op de dag zelf stonden nog duizenden mensen op Ticketswap te zoeken naar kaarten, wat de populariteit van de act onderstreept.
Het voorprogramma in Parijs (Justice) trad in Amsterdam niet op; RIP Magic kreeg de taak het publiek op te warmen. Om kwart voor negen zette Parker met een met modulaire synthesizers aangeklede versie van “Apocalypse Dreams” meteen de toon: zorgvuldig opgebouwde soundlagen, veel lasers en een productie die consequent inzet op visuele prikkels. De lichtshow en cameravoering — waarbij camera’s vrij over het podium bewegen en close-ups van bandleden en apparatuur op grote schermen verschijnen — maakten van de grote zaal een verrassend intieme omgeving.
Muzikaal toonde de liveband hoe de gelaagdheid van de studio-opnamen ook op het podium tot leven komt: songs van het nieuwe Deadbeat-werk wisselden af met materiaal uit eerdere albums, waaronder hoogtepunten van Currents. Bij ‘Loser’ leverden een 12-snarige akoestische gitaar, meerdere elektrische gitaren en een bas de textuur die het nummer nodig heeft; bij ‘Let It Happen’ werd de zaal overspoeld door herkenbare euforie. Ook werden minder gedragen, experimentele stukken als ‘Ethereal Connection’ en ‘No Reply’ gespeeld, waarmee Parker zijn veelzijdigheid en studiofascinatie liet zien.
Opmerkelijk was de presentatie van Parker zelf. De ooit introverte frontman oogt zelfverzekerder en veel toegankelijker: hij signeerde platen in de front rows, maakte oogcontact met de camera en wandelde door delen van de zaal — zelfs al haalt hij soms ongemakkelijkheid boven wanneer hij een fan op het podium betrekt en de complexiteit van een nummer ter plekke ter sprake brengt. Klein theatrale details, zoals het tonen van een korte toiletscène en het neerleggen op een tapijt tussen drummachines en synths, versterkten het gevoel van ‘een dag in de studio’ dat het tweede podium uitstraalde.
Het publiek, overwegend jong, reageerde enthousiast op klassiekers als ‘Feels Like We Only Go Backwards’. De encore bestond uit een dansmarathon met onder meer ‘My Old Ways’, de hit ‘The Less I Know The Better’ en het afsluitende ‘End of Summer’, waarbij de lichtshow nog eenmaal alle registers opentrekte.
Kortom: Parker en zijn band leverden een zorgvuldig geproduceerd, visueel intens concert dat zowel nieuwe nummers als geliefde oude tracks overtuigend presenteerde. De vraag bleef aan het einde hangen of Tame Impala volgend festivalzomer opnieuw grootschalig zal terugkeren — veel bezoekers zullen daar graag ja op willen horen.