Terugblik: dit waren de 10 beste optredens van Noorderslag 2026

In dit artikel:

Eurosonic Noorderslag 2026 vindt plaats in Groningen en bestaat uit twee delen: van woensdag tot en met vrijdag presenteren Europese nieuwkomers zich, terwijl zaterdag Nederlandse acts centraal staan en de Popprijs wordt uitgereikt. De festivaleditie leverde volgens deze ranglijst tien opvallende optredens op.

Op de tiende plaats staat Def, een 21-jarige artiest uit Hoorn die hiphop en R&B combineert met een nostalgische, vintage uitstraling. Hij maakte indruk met zijn zelfverzekerdheid, charme en vermogen om een technisch probleem moeiteloos op te vangen. Zijn optreden miste volgens de recensent soms nog energie en variatie, doordat de liveband bepaalde nuances uit zijn studiowerk niet volledig wist over te brengen.

Naga Kirana werd negende. De groep bestaat uit muzikanten uit onder meer The Kik, Altin Gün, Don Melody Club en Nusantara Beat. Hun combinatie van strakke beats, zware bas, analoge synths en Indonesische zang resulteerde in sfeervolle, sprookjesachtige en tegelijk dansbare elektronische muziek. De eigenzinnige uitstraling van het project maakte het optreden overtuigend.

De Nachtwacht, de band rond voormalig ANBU Gang-frontman Jiri Taihuttu, eindigde als achtste. Taihuttu verruilde hiphop voor nostalgische softrock en bracht gelaagde, catchy nummers met invloeden van onder meer Steely Dan. Ondanks de matige akoestiek in de foyer kwam de muzikale kwaliteit overeind; op een groter podium zou de band volgens de recensent nog beter tot zijn recht komen.

Op zeven staat plonki, het project van Pleun Stork. De indierock van de groep wisselt ingetogen passages af met bombastische uitbarstingen, waarbij vooral de samenwerking tussen Stork en gitarist Anthony Koenn opvalt. De act wordt gezien als internationaal veelbelovend, al klinkt het Nederlandse accent soms nog door.

Antoon bezet de zesde plek en bevindt zich volgens de recensie op een belangrijk kruispunt. Zijn teksten missen soms diepgang, maar als producer behoort hij tot de sterkste namen van de Nederlandse pop. Op nieuw werk zoekt hij meer artistieke geloofwaardigheid via samenwerkingen met onder anderen Ray Fuego, Sef en Mula B. Ook oudere hits kregen live een frissere aankleding met samples en invloeden uit de elektronische pop. Als hij deze ontwikkeling doorzet, kan hij volgens de schrijver ook een kritischer publiek overtuigen.

Singer-songwriter MICHA staat op vier? Nee, op de vijfde plaats. De Zwollenaar kende een doorbraakjaar met de titel 3FM Talent en twee NPO Radio 2 Top Songs. Zijn songwriting kan nog uitgesprokener, maar zijn internationale stemgeluid en muzikale beheersing hielden de volle Kleine Zaal geboeid. Tijdens de ballad ‘Drunk’, geschreven voor zijn geliefde Isabel van Gelder, viel het publiek stil. De recensent verwacht dat MICHA snel op grotere Nederlandse podia terugkeert.

Gotu Jim staat vierde. Hij veranderde de vermoeide festivalmenigte in een uitgelaten clubpubliek, met partytracks die door drie muzikanten op synthesizers en drumcomputers verder werden aangejaagd. Er ontstonden moshpits en er werd om een toegift gevraagd. De afsluiter ‘Misschien (Kwijt)’ maakte zijn show tot een van de meest energieke momenten van het festival; de recensent pleit daarom voor meer grote festivalslots.

De derde plaats is voor Rijck, die door Ronnie Flex vooraf als een toekomstige grote naam werd aangekondigd. De Rotterdamse rapper maakte die verwachting grotendeels waar met technisch sterke, energieke en goed verstaanbare raps. Zijn flows, woordspelingen en refreinen hebben hitpotentie, al voelden sommige samples van bekende popnummers wat geforceerd aan. Aanvankelijk ontbrak het hem nog aan publiekscontact, maar nadat hij zijn zonnebril afzette en het publiek persoonlijk bedankte, won hij ook hun sympathie. Zijn gesigneerde chocoladerepen en een tweede oproep om te springen maakten de connectie compleet.

Fellatio eindigde als tweede met een explosieve mix die de band zelf omschrijft als ‘post-penis kraut pop disco punk’. Het Rotterdamse ensemble combineerde funk, punk en disco met een theatrale en chaotische podiumpresentatie van frontman Abel van der Heiden. Zijn bizarre bewegingen en steeds verder opengaande blouse maakten het publiek eerst sprakeloos, maar mond­den uit in wild moshen. Na afloop werd de band door bezoekers uitgeroepen tot ontdekking van het weekend.

De eerste plaats ging naar Alice Olsthoorn. Vlak voor haar afsluitende optreden liep een technisch probleem met haar laptop vertraging op, waardoor ze haar geplande entree moest improviseren. Met humor wist ze het publiek direct voor zich te winnen. Daarna volgde een energieke show vol techno, acid en drum-and-bass, die Olsthoorn zelf produceert. Ze combineerde elektronische muziek met humoristische en persoonlijke teksten over feesten, drugs en haar ervaringen als trans vrouw. Haar achtergrond in elektronische muziek aan het conservatorium en haar inspiratie uit de queer ravecultuur kwamen samen in een optreden dat zowel hedonistisch als kwetsbaar was. Met deze show presenteerde Olsthoorn zich nadrukkelijk als serieuze popartiest, voorbij haar eerdere bekendheid als YouTube-maker en memeproducent. De recensent ziet daarom een duidelijke rol voor festivalboekers op grotere podia.